kayıp.

İçimde ki çaresizlik bir kuş gibi çırpınıp duruyor.Ne sağa gidebiliyorum ne sola."Hayallerimin katilisin sen,beni yok ettin Ata."diyorum.Suratıma bakıyor.Karanlık ama loş ışıkta bile yüzüme acıyarak baktığını görebiliyorum.Benim her zaman sevdayla baktığım adam bana sadece acıyarak bakabiliyor.Çünkü o da biliyor bana yaptıklarını.Benden neler aldıklarını ezbere bildiğine bahse girebilirim. "Ben hiçbir şey yapmadım.Sen hak ettin,sen kendine yaptın bunları." diyor. Üstünde ki vicdan azabını azaltmak istiyor sanki. "Hala da beni sevdiğine pişman değilsin,bunu hissedebiliyorum. Ama kusura bakma Levla." Canımı acıtmak istiyor sanki. İstediğini yapıyor.Canım öyle acıyor ki dört yüz elli dört kilometreyi tek nefeste koşabileceğimi düşünüyorum. Annemin dizinde ağlamak istiyorum sadece. "Ben beddua etmem Ata. Ama bir daha kimse sevemesin seni benim gibi. Sende benim gibi sevgisizliğin içinde boğul."diyorum. Sonrası pişmanlık,acizlik ve yıkıntı. Bir sigara yakıyorum,bir şeylerin beni zehirlemesini istiyorum çünkü. Ondan daha zehirli bir şeyler bulmak istiyorum. Üşüyorum,babam ceketini vermiyor bana.Yine yalnızım İstanbul'da , Ankara'ya gidip sevdiklerimin beni korumasını istiyorum.Ama onlar bile sevmiyor artık beni. İstanbul yalnızlığımın başkenti,Ankara pişmanlığımın.