Uyanma Vakti Geldi

"Benim en büyük düşmanım, sensin. Mutlu olmamı hiçbir zaman istemedin, güldüğümde ağlattın beni, senden nefret ediyorum."

Gözleri güldü, tırnaklarına bakarken gülerek mırıldandı.

" Ama aynı zamanda seviyorsun da, sen bencil bir çocuksun. Senin de mutlu olduğun zamanlar oldu. Tüm suçu üstüme atma. Bu halde olmanın tek sorumlusu sensin."

Gözlerimi sıkıca yumup zihnimden gitmesini bekledim.

" Sen ve ben aynı bedendeyiz, bir ruha iki karakter. Sen bensin, ben de sen. Gitmeyeceğimi biliyorsun. "

" Senden nefret ediyorum! "

" İnsanlar kendilerinden nefret etmemeli, doğru ya sen her şeyden nefret edersin. En büyük düşmanın da yine kendin değil misin zaten? "

Dudaklarımı birbirine bastırdım ama onun çılgın gülüşünü zihnimden silemedim.