Yara İzim

Yaşadığım travmatik olaylar ile psikolojik bir hastalığın pençesindeyken değişen bir hayattan gerçeğe uyanma çabası benim ve çevrem için kolay olmadı.
Hayatın roman olur dediler, roman okumayı sevmeyenler. Ben de yazdım, kendime yazdım. Belki de sana yazdım.
Beni en çok yaralayan şeydi güçlü olmak zorunda kalmak. Güçlü gözüktüğüm su götürmez bir gerçekti fakat güçlü olduğum tamamen yalan. Ruhumun tüm hücrelerinde acı vardı. Ben ise gülüyordum geziyordum seviyordum.. Kendi içime devriliyordum hep... Kendi içime dökülüyordum. Kimseye kusamıyordum kendimi, kendimde boğuluyordum.
Siz hiç bir günde ağaç olan bir fidan gördünüz mü? Ya da doğar doğmaz büyüyen bir bebek? Ben 23 yıldır yaşıyorum fakat henüz 10 yaşındayım. Hayata 10 yıldır gözlerimi açtım.. 13 yaşında öldüm, 10 yıldır gömülmeyi bekliyorum. Öldüğüm gün doğdum, hayatım bu yüzden hiç dikiş tutmadı. Dikmeye çok çalıştım fakat hep koptu; artık dikiş tutmayacak kadar aşınmıştım...
İçimden bir acı geçmişti. 1.49 boyum 1 karış enime o kadar büyük gelmişti ki tamamen içimi söküp gitmişti. O boşluğu doldurabilmek için samandan ağır bulduğum her şeyle doldurmuştum bedenimi. Kimse görmemiş kimse sarmamıştı kanayan yerlerimden. Uzundum kendime göre. Gökyüzüne değiyordu geceleri parmaklarım, tırnaklarım çiziyordu bulutları. Kelimeler dökülüyordu gökyüzünden gecenin koynuna. Bir kağıtta topluyordum. Olmaması gereken birine dönüşüyorum ve dönüştüğüm şeyden ben bile çok korkuyorum. Her zaman gizlediğim ,
Benim seçmediğim gerçeklerim vardı.