Solo es un juego

Solo es un juego

  • WpView
    OKUNANLAR 811
  • WpVote
    Oylar 41
  • WpPart
    Bölümler 8
WpMetadataReadDevam ediyor
WpMetadataNoticeSon yayınlanan Cts, Eki 25, 2014
-Se mi novia - sonrio haciendo que me diera arcadas de tan solo pensar en ser su novia -QUEE??!! estas loco? ni loca voy a ser tu novia -Oh vamos! solo es un juego -Un juego? pero que mierda pasa por tu cabeza??!!! -Es que tu no entiendes nada - paso su mano por su cabello alborotandolo señal que estaba frustrado -A ver, sorprendeme - puse mis manos en mis caderas y el suspiro -Me gusta una chama y pues quiero darle celos a ver si ella también de mi... - alce las cejas sorprendida -entonces? -Si eres mi novia hare todo lo que tu quieras mientras sea tu novio, aceptas? -Ok - suspire y me di media vuelta para despues irme
Tüm hakları saklıdır
En büyük hikaye anlatıcılığı topluluğuna katılınKişiselleştirilmiş hikaye önerileri alın, favorilerinizi kütüphanenize kaydedin ve topluluğunuzu büyütmek için yorum yapın ve oy verin.
Illustration

Ayrıca sevebilecekleriniz

  • No Sonrías ✓
  • Del odio nace el amor ♡
  • CUANDO LOS CORAZONES CHOCAN 💕
  • ¡ENAMORANDO A UN ESTUPIDO!
  • Coqueteando Con La Realeza ♔ (Sin editar)
  • Anne
  • No Tan Cliché
  • Lo que nunca he podido vivir
  • Hacerte Sentir.
  • Mi nueva vida en Brotherhood (MNVEB#1)

¿Desastre? Desastre no es la palabra... mi vida después de él es el verdadero caos. Yo solo quería unas vacaciones tranquilas con mi madre. Un respiro, un descanso, un paréntesis en mi rutina. Pero el destino -ese traidor caprichoso- decidió cambiar los planes. Por varios motivos terminé pasando las vacaciones con mi padre. ¿Y cuál es el problema? Que allí conocí a mis dos hermanastros: el menor, un arsenal de sarcasmo; el mayor, un muro de arrogancia insoportable. ¿Qué sucedió? Una noche, entre copas y errores, besé a uno de ellos. Y mi vida perfecta se hizo añicos. Desde que irrumpí en sus vidas como una intrusa, no he dejado de pensar ni un solo segundo en él. Me enamoré, perdidamente, de uno... sin saber si era correcto, sin saber si estaba cruzando líneas que jamás debí cruzar. Pero lo hice. Y no me arrepiento de ninguna decisión que me trajo hasta aquí. ¿Hasta dónde? Hasta este punto en que lo necesito más que a mí misma. Hasta este punto en que me falta el aire si no está cerca. Hasta este punto en que mis nervios se descontrolan con solo imaginar su presencia. Porque este punto llegó para quedarse. Y, aunque me consuma, me gusta.

Daha fazla bilgi
WpActionLinkİçerik Rehberi