SEVGİ ŞEHRİ

SEVGİ ŞEHRİ

  • WpView
    Reads 66
  • WpVote
    Votes 16
  • WpPart
    Parts 1
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Mon, Sep 14, 2020
*Bu kitap şehit ve şehit ailelerinin anısına yazılmıştır! *Wattpad'de "Sevgi şehri" adıyla yazılan ilk kitaptır . * Bu kitapta geçen tüm kişi, kurum ve olaylar gerçek dışıdır. Küçükken ölüm kavramının ne olduğunu bilmiyordum. Annemin dediğine göre ben ilk kez baba dediğimde tanışmıştım bu kavramla. Ben baba deyince annem saçımı okşayarak soluğu direkt kucağındaki ben ile şehit kabristanında bulmuştu. Babama benim baba diyerek konuşmaya başladığımı anlatıp babamın mezar taşını öptürmüştü bana. Küçükken ölenlerin melek olup bizi tüm kötülüklerden koruduğunu sanırdım. Ne zaman ağlayıp baba diye ağlasam bana gökyüzünü göstererek ince sesiyle şunları fısıldardı kulağıma: 'Senin baban dünyanın en özel görevi uğruna canını feda etti. Senin tek bir baban yok, baba dediğin adam, sadece senin baban değil. Hayatını vatan uğruna feda etmiş tüm askerler doğmamış bütün çocukların babasıdır. Çocuklar, bütün insanlar askerler sayesinde hayatta kalıyor. Senin tek baban yok. Vatanı uğruna canını feda etmiş tüm askerler senin baban. Haydi sil şimdi o gök gözlerindeki yaşları. Sen vatan kuzususun kızım. Sana ağlamak değil gururla gülümsemek yakışır ağlamak değil!' Diyerek gözyaşlarımı silerdi. "Feris AKÇA?" Duyduğum sesle daldığım düşüncelerden hızla sıyrıldım. Evet! Ben Şehit onbaşı Halit AKÇA kızı: Halit AKÇA ve Nermin AKÇA çiftinin öksüz ve yetim kızları olan Feris AKÇA.
All Rights Reserved
#757
asker
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Halısaha |texting
  • Vatan Uğruna
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Sessiz Yemin
  • Karven
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA (Tamamlandı)
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines