B-AŞKA

Wattpad'da ilk defa kullanımış bir hikaye başlığıdır.
İKİNCİ AD: İMAMIN ZALIM SEVGİLİSİ

Lise birinci sınıfta artık hayatimi zindana çeviren aksiyete bozukluğun yüzünden okulumu dondurdum. Çünkü kendimi güvende hissettiğimi yerden uzaklaştıkça aksiyete bozukluğu artıyordu. Evim benim için en güvenli iter olurken okulda olmak bazen nefes almamı bile zorlaştırıyordu. Belli bir süre tedavi gördükten sonra tekrar başladığım okulumda şu an 12 sınıf öğrencisiyim. Sınıfımdaki herkes baba parası ile okuduğu okulda sayısal loto kağıdına yazılabilecek sınav puanları ile sınıfı geçiyorlar ve bundan dolayı hepsi benden küçük ama ben onlarla konuşmak istemiyorum... Daha doğrusu konuşamıyorum. Her ne karar benden küçük oldukları bilinci beynimin içinde mevcut olsa da kurduğum ya da kurulan her bir cümle kafamın içinde yıllarca yer edinip "Acaba bunu söylemese miydim? Acaba bunu mu söyleseydim?" diye düşünmeme neden oluyor. Bu kuruntu ve kaygı beni her geçen gün mahvetmeye yetiyor.
En kötüsü de çevremdeki herkes doktor kesilmiş sürekli bir şeyler söylüyorlar. Zaten söyledikleriniz beni rahatsız ederken daha çok konuşmanız sadece benim zararım lütfen bunu bilin!
Bu kaygılar beni çok çaresiz ve yardıma muhtaç hissettiriyor. Ama her ne kadar yardıma ihtiyacın varsa bile kimseye bir şey diyemiyorsun. Sanki elini sıcak bir sobaya değdirmiş çekemiyorsun. Bağırmak istiyorsun ama sesin çıkmıyor gibi. Yanıyorsun, acı çekiyorsun ama susuyorsun... Çünkü konuşmanın faydası olmayacak biliyorsun...

Ama biri var... Onunla konuşurken beynimin içinde bir bıçak gibi sivrilmiş kelimeler değil de kelebekler uçuşuyor gibi. Her söylediği, daha doğrusu yazdığı, beni mutlu ediyor. Beni kaygılandırmıyor... Belki de onu görmediğim için bu duyguları yaşıyorum ama onunla konuşmak bana bütün tedavi yöntemlerinden daha