Boşluk

"Peki neredeydin bunca zamandır, yıllar geçti, üzerine set kurduğum ayrılık duvarlarının arasından çiçekler açtı. Gidişinden sonra kurduğum ön yargı sahaları bir bir elimde kum haline döndü seni gördüğüm anda. Sen hala bana gelmiş "Eski biz olamaz mıyız?" diyorsun. Ben eski ben değilim ki tekrardan biz olalım."

Jimin kırgınlıkla omuzlarını düşürdü dudaklarını mırıldanarak. "Jungkook, ben özür dilerim. Bunca yıllar sadece bir özür ile olmaz ancak sen herkesi affedersin, beni de merhametine alamaz mısın?" Küçük olan bu söylenenlere histerik bir gülüş bıraktı ve kollarını göğsünde kavuşturarak konuşmaya devam etti. Elleri titriyordu çünkü.

Gizleseydi görmezdi belki titreyişlerini.

"Senden özür falan isteyen yok, bana ders çıkaran bunca yılı suçlayamazsın. En öğretici zamanlarım oldu sayende. Bir de o saçma merhamet konusuna gelecek olursak, senden sonra tüm her şeyimi değiştirdiğimi söyledim. Bunun geri dönüşü yok. Görüşürüz Jimin."

Gözleri dolu doluydu ve alttan ona bakmaya devam ediyordu büyük olan. "Görüşür müyüz gerçekten?"

Jungkook daha fazla bu bakışlara müsaade etmedi ve gözlerini kapattı. Arkasını dönüp gidecekken Jimin'in kolunu tutmasıyla daha fazla dayanamadı ve onun dudaklarını esir aldı. Bu yanlıştı, evet ancak en güzel olandı.