MATEM SİYAHI

Bembeyaz odanın soğuk duvarına yaslanmış masada, elindeki kağıda bir şeyler karalıyordu. Gözleri bomboş bakıyordu. Gözleri, yıllardır açlık duyduğu şeyi bulduğunu sanıp, hiç sahip olamadan kaybeden bir insan gibi bakıyordu. Karaladığı kağıdı buruşturup attı. Yeni bir kağıt alırken bu ruhuna attığı son kesikti. Elindeki ucu yanmış fotoğraf karesini duvara yaslayıp tam karşısına koydu. Fotoğraftaki kişilere dikkatle baktı. Az önce masaya bıraktığı kalemi geri eline aldı ve yüreğinde ona dair ne varsa kanserli bir hücreyi kesip atar gibi yüreğinden söküp attı. Zihninin dar sokaklarındakileri beyaz hiçliğe aktaran kaleminin mürekkebi onun irin akan yarasındaki zehirdi.

"Ben, senin ucunu ateşe tuttuğun fotoğraftaki o kadınım. Yüreğinin kalın duvarlarına çarpa çarpa nasır tutan derimin altındaki bu kanayan ruh, senin eserin sevgili geçmişim. Bugünümü ve yarınımı karanlık, kör mahsenlere kapatan yüreğinin sevgime sağır tarafı. Ben, senin beslediği ruhu bile sevmeyen kalbini seven tek kadınım. Ben, senin ölüme bile bile götürebileceğin tek insanım sol yanım. Seni tanıyana kadar tamamlanmayı bekleyen yarım bir kadındım. Seni tanıdım ve ben, artık asla tamamlanamayacak yarım bir kadınım."