AREL

Bahçede, çimlerin üzerinde oturmuş öylece karşıyı izliyordu. Sarsılmaz duruşundan eser yoktu. Çok düşünceli görünüyordu. Daha fazla beklemeden yanına oturdum. Şuan ikimizde karşıyı seyrediyorduk. Ağacın dallarının sallanması dışında etrafta hiçbir hareketlilik yoktu. Çimlere uzandım. Yüzünü bana doğru çevirdi. Sanırım benden böyle bir hareket beklemiyordu. Oda yanıma doğru uzandı. İkimizde gökyüzünü seyrediyorduk. İkimizden de çıt çıkmıyordu. Daha fazla dayanamadım ve döküldü sözcükler dudaklarımdan.

"Bir insan düşün.
Çöl misali,
Kızgın kumların üzerinde
Serap görmüşçesine umutsuz
Arayış içinde.
Gözüm kör
Kalbim tutsak
Gönlüm yaralı
Başıboş kalmış bu şehirde,
Yapayalnızım.
ARAFTAYIM! "

Şiirimi duyduktan sonra eski oturur pozisyonuna geldi. Bende onunla beraber oturdum. Birden sıkıca sarmaladı beni. Ellerim iki yanımda duruyordu. Ve kulağıma doğru gülümseyerek fısıldadı.

"ARAFTAYIM!"

Gülümsedim. "Ben bu labirentin içinden çıkış yolu bulamıyorum. Önümde iki seçenek var. Ya beni bu labirentin içine koyan adamla beraber çıkışı bulmaya çalışacağım. Ya da labirente hiç başlamadan geri döneceğim. Ve ben seni seçiyorum Araf. Tüm karmaşıklıklara rağmen seninleyim." dedim ve bende onu sıkıca sarmaladım.