GÜLLER VE DİKENLERİ

"Lan sen beni anlamadın mı?"

İşaret parmağımı sallayarak devam ettim.

"Burası bizim yerimiz ve siz kendini beğenmiş 4 aptal bizim yerimizden hemen kalkın yoksa bu okula geldiğinize pişman ederim sizi."

Sözümü bitirdikten sonra diğerlerinede baktım hepsi ayaktaydı ve bize sinirli sinirli bakıyorlardı yani bana.

"Ne bakıyonuz kalksanıza gidin başka yere oturun, ilk günden kimseyle uğraşmak istemiyorum."

Sare'nin konuşmasıyla ona baktım sinirlenmişti. Sinirlenmese şaşardım aramızda en çabuk sinirlenen oydu.

"Kalkmıyoruz. Hadi bu okula geldiğimize pişman etsenize bizi. Çok merak ettim nasıl pişman edeceksiniz?"

Esmer çocuğun yanındaki sarışın çocuk bize bakıp alaylı bir şekilde konuştu. Hep böyleler mi? İnsanları hep küçümseyerek mi konuşur bunlar.

"Sen bu okulda yenisin o yüzden bizi bilmemen normal. Bu okulda tek lafımızla dayak manyağı olursun bilmem anlatabildim mi?"

İşte benim Eslem'im. Doğru söylüyordu her ne kadar okulu sevmesekte bir çevremiz vardı.

"Kızlar korkutmayın çocukları altı üstü okulun yarısı döver o da belki."

Kayra'da lafı gediğine oturtmasını biliyordu. Ama bu çocuklar sadece ukalaca gülüyorlardı hiç korkmuşa falan benzemiyorlardı. Söylediklerimizi mi anlamdılar diye düşündüğümde esmer çocuk bana bakıp konuşmaya başladı.

"Çağırın gelsinler gelecekleri varsa görecekleri de var. Bizim kimseden korkumuz yok ve burada oturacağız kim istiyorsa gelsin."

Dedi ve oturdu gerçekten hiç korkmuşa benzemiyordu. Kolunu iki yana açmış rahat rahat oturuyordu. Bende dayanamayıp bağırdım,onun
bu rahat hallerine sinir olmuştum.

"Kalksanıza be. Siz laftan anlamıyor musunuz?K-A-L-K-I-N kalkın anla diye tek tek harflerini söyledim."