KAYIP HAYATIM

Yağmur altında kendimi ıslanmaya bırakırken gözyaşlarımda yanaklarımı yakıp kavurmaktan hiç çekinmiyordu. Babasızlık bir yağmur misali yüzüme çarparken ben içimde ki boşluğu bastırmaya çalışıyordum.
Yalan hayatı yaşadıktan sonra kayıp hayatı aramak gerekir.
Hayatıma giren gece kadar karanlık olan adam hayatımı değiştirirken karanlıktan korkan ben gece kadar karanlık olan adama tutulmuştum.
Hayatım karanlıktan uzak ışıklarla doluyken, ışıklara uzak karanlığa yakın haline gelirken ben o karanlıkta ışıkları yakmak için dolanıyordum.
Sonuçta ışıklar bir tek karanlıkta aydınlanır.

Geçmişi unutabiliriz belki ama açtığı yaraları asla! Hiç iz kalmadan kapanır mı yaralar?

KAPANMAZ!