KUYUDAKİ HANÇERLER

Önce kırılan umudumun parçalarını hissettim ellerimde, hedeflerimi yerleştirdiğim binamı saniyesinde yıkan.
Sonra yüreğimde acıyı.

O acı oraya bir yuva kurdu, ama evini yıkmak ise benim elimdeydi. O eve yürürken yere basan her bir adımım nefretimi daha da körüklüyordu.
Yağmurun damlalarını yüzümde hissettim.

Bir ağaç devrildi, saatin tik tak'ları aklımı işgal etti. Parmaklarım avuçlarımda kıvrılırken gözümün önüne gelen görüntü duraksamama sebep oldu.

Olacakları tahmin etmen imkansız, geçmişe dönmen on misli. Algılayamadığım yolun ortasında dururken ise bildiğim tek bir şey var.

Artık hiçbir şey eskisi gibi değil.