4+1

-Kalemimi verir misin?

-Kalk kendin al.

Diyerek ayağını kalemin üzerine koydu. Yazarın amacı neydi bilmiyorum ama bizim kızdaki ani ruh ve karakter değişimi beni sadece şaşkına uğratıyordu. Tüm sınıf şaşkın bir şekilde Alya'ya bakıyordu çünkü normal de Alya o kalemi verir üzerine kendisi bile özür dilerdi. Sanırım doğum gününü kimsenin hatırlamaması, ani aşk acısı ona hayatı tekrardan sorgulatıyordu. Çünkü konuşulanları Tarih hocası da duymuş en az öğrenciler kadar şaşırmıştı Alya'ya. Sancar sabır diyerek ayağa kalktı ve eğilip kalemi alacaktı ki Alya aniden kaleme vurarak kalemi kırmıştı. İlk defa onların Alya'ya davrandığı gibi davranmaya karar vermişti Alya. Daha fazla kendisini aptal aşık gibi göstermeyecek gerektiği yer de delirmesini de bilecekti. İnanamiyorum böyle psikopat bir ruhun içinden çıkacağını tahmin etmezdim. Ah keşke içinden bir kere de ben çıksaydım. İşte o zaman bu kızı adam ederdim. Kızlar zaten transa girmiş Alya'ya tepki veremiyorlardi. Sancar sinirle elini masaya vurup bağırmaya başladı:

-Manyak mısın kızım sen? Göründüğü gibi sakin ve anlayışlı biri asla değilim. Şimdi bana kendi kalemini ver.

Alya iyice delirmişti. Uçlu kaleminin ucuyla hızla çocuğun eline batırarak ne ne neee!! Herkes korku ve şaşkınlıkla onları izliyordu. Müge ve Selenden bahsetmiyordum bile.

-Al sana kalemim. Güle güle kull-

Sancar bir an da Alya'yı tek hamle de sıradan çıkarttı. O nasıl bir güçtü öyle? Alya'nın kolundan tuttuğu gibi sınıftan çıkaracaktı ki Polat sinirle ayağa kalkıp Alya'yı kendisine çekip çocuğa döndü:

-Sen kimi kimin sınıfından çık-

Alya Polat'ın elinden kurtulup kendisi çıktı sınıftan. İki çocuk da ya da sınıftaki herkes diyelim en az birbirleri kadar şaşkındı.