I'm Never Going To Leave You Alone

Ik sta huilend naast de lichamen van mijn ouders.
Waarom moest dit nou bij mij gebeuren?
De autobestuurder komt naast me staan.
'Gaat het een beetje kleintje?'
Het liefste wil ik antwoorden:' Tuurlijk gaat het niet lul, jij hebt net mijn ouders doodgereden.'
Maar ik zeg niks, ik sta alleen te huilen.
Ik ben zwak.

-5 jaar later-
Het weeshuis heeft besloten om mij na 5 jaar naar een internaat te sturen.
Ik kan niet voor eeuwig in het weeshuis blijven.
Maar ja, ik ben het ondertussen zo erg gewent dat ik er eigenlijk helemaal geen zin in heeft.
Maar ik begrijp het wel.
Ze zeggen dat ik opvliegerig ben en vaak gevechten start.

Ik loop naar binnen.
Als eerste zie ik een enthousiast meisje staan die memeteen begroet.
'Heeyyyy, Tess Anderson toch? Ik ben Lynn. Welkom! We gaan vast beste vriendinnen worden!'

Ik loop door de gangen samen met Lynn.
'Hier is je kamer!'
Ik steek de sleutel in het slot en open de deur.
O my god, daar staan 2 mensen heftig te zoenen.
Ik schraap mijn keel en kijk ongemakkelijk rond.
De jongen kijkt me aan en schreewt tegen mij:
'Wtf doe je in mijn kamer! Rot op!
'Dit is mijn kamer hoor' antwoordt ik.
'Ik had toch gezegt dat ik een eigen kamer wou?' mompelt hij, en hij loopt langs me de gang op.

Toen wist ik het: dit gaat nog een lang jaar worden.