?

Wstęp

Może to pamiętnik jednak? Nie jestem pewna. Z całą jednak pewnością będą to opowiadania. Z głębi smutnego serca. Są na świecie ludzie, którzy mimo całego swojego szczęścia, jakie posiadają i odczuwają, są niestety zbudowani od podstaw ze swojej rozpaczy. Ta ogromna nicość zieje z ich wnętrza jak ogromna dziura bez dna, wypełniona po brzegi smutkiem. Na moje nieszczęście należę do takich ludzi. O tym, że tej dziury nie sposób wypełnić niczym innym jak łzami, przekonałam się dosyć niedawno, ale już zdążyłam się z tym pogodzić. Jak sobie radzić z tym, że od podstaw jestem zbudowana ze smutku? Spróbuję w jedyny znany mi sposób.
Jest tu mnie więcej niż w czymkolwiek co udało mi się stworzyć. Zapamiętaj to.