GÖZDEKİ  SİS

GÖZDEKİ SİS

  • WpView
    Reads 15
  • WpVote
    Votes 0
  • WpPart
    Parts 1
WpMetadataReadMatureOngoing
WpMetadataNoticeLast published Fri, Dec 18, 2020
WpInfo
Non-Fiction
Zaman... 5 harf 2 hece çok kısa değil mi ? Peki doğduğum günden bu yana neden günler aylar yıllar bu kadar uzun... Sorgulamıyorum artık çünkü antlaşma yaptım zamanla ,ona anlam kattım değer verdim. Nerden bilebilirdim ki değersiz insanlarla değerli zamanımı boşa harcadığımı ... Şimdi nerdeyim bir tek ben biliyorum nasıl mı? Söylüyorum... Dört bir etrafım dağ, gökyüzü bulutlarla kaplı masmavi, sanki onun gözlerinin rengi sıçramış her yanıma kirliyim ne kadar yıkansam da geçmez geçmiyoda... Rüzgar yüzüme sertçe vuruyor sadece nefes sesi duyuyorum koşuyorum durmak sızın dört nala ama ben değil koşan ruhum, sırdaşım ,kader ortağım, Hüveyram ,nefesi hızlanınca üstünde özgürüm diye çığlığım şuan ki anım... Durduk uçurumdayız ben devam etmek istesemde izin vermeyen gölgem onun elini tutmuş gün ışığında ...Biliyorum herşeyi biliyorum öğrendim...duymadım ,gözlerimle gördüm tek bilmediği şey döndüğünde adının anlamını karısına yaşatan Hazinin sonu... Ucunda ölümü bile göze alan ben yaşadığım her çaresiz günün acısını onada yaşatıcam...
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Vatan Uğruna
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Sessiz Yemin
  • Halısaha |texting
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Karven

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines