Sarı Kafes

" Ben, sadece sana bağımlıyım."

|| 27.10.2020 ||

Yazdığım her bir satırı, yüreğimdeki sancıya ithaf ediyorum. -Sevgilerle.

Gelecek Zaman.

"Ayaz!" diye direttim, bacaklarım zangır zangır titriyor, yere kapaklanmamak için ellerimi dizlerime dayadım.

"Lütfen sevgilim..." dedim, gözümden akan yaş'ın tuzlu tadı dudaklarımla buluştuğu sırada. "...yapma! Sana ihtiyacımız var."

Ayaz'ın sol gözünden tek bir damla yaş döküldü. Sonrasında ise bir adım daha uzaklaştı sevgilisinden. Aralarındaki, o görünmez ip, her an daha da inceliyordu.

"Gidemezsin!" diye bağırdım, "Beni bırakamazsın!" titreyen ellerim beni daha fazla ayakta tutamayacaktı, yere kapaklandığım sırada eşofmanımın diz kapağına denk gelen kısmı yırtıldı ve birkaç damla kan belirdi.

"Lütfen..." dedim, bağıracak gücü kendimde bulamıyordum. "...yapma!" Bir hıçkırık dökülüverdi dudaklarımdan, sonrasında ise tiz bir çığlık.

"Ayaz!"

Ayaz usulca kafasını çevirdi, dolu dolu gözleri, Efil'i buldu. Sonrasında ise tek bir cümle döküldü dudaklarından.

"Seni seviyorum sevgilim, bebeğimiz sana emanet."

Geçmiş'in gölgesi, hiç bu kadar can yakmamıştı.

Efil Özkan. Henüz hayatının baharında, bir yok oluşu, var oluş benimseyecek kadar çıkmazda.
Sarı kısa saçlarını, sevgilisinin yüreğine düğüm edecek kadar sevgiye muhtaç.

Kulaklarında yine o ilahi ses yankılanıyor, ve ona diyorki;

"Başarabiliriz sevgilim. Sadece bazı şeylerin farkına var."

Ben Efil, ve bu benim değil, bizim hikayemiz.