BÂBAL

Yağmurlar intihar ediyordu, sokak lambalarının ışıkları altında. Bembeyaz, hep şekere benzetilen o bulutlar siyahlara dönmüştü. Yıldızların güneş gibi doğduğu koca semadan hiçbir iz yoktu. Kızın ortasında durup baktığı bu sokakta acı, elinde kanlı zillerle çalıp söylüyordu. Yüreğinin içini seller bastıkça boğulmuş, ateşler yaktıkça kavrulmuştu. Yüreği kan revan içinde ,iyileşmesini imkansız kılan anıları ve nice yaşları ile doluydu. Kafasında koşuşup duran sözler, gözlerinde düştükçe yeniden yeşeren yaşlar ile veda etti çocukluğuna,hayallerine. İçinden geçirdi kız " Darmaduman , biçare bıraktın beni, dilerim bu babâl ateşler içinde bırakmaz seni." Kız damlaların istilasına maruz kalmış, sırılsıklam, dışı sular içi yangınlar içinde döndü arkasını ve o gece terk etti bu şehri. O gitti, yollar ağladı, o gitti lambalar bir daha hiç yanmadı, açmadı yediverenler ilkbaharda bile, o gitti ya aşıklar tekrar ayrıldı ve bu şehir onun gidişine yıkıldı koca gökyüzü altında...

Kırık buzlar üzerinde yara bere içinde yürümeye çalışan , karanlıktan aydınlığa ulaşmaya çalışan genç bir kız. Kimsenin elini uzatmadığı, kimsenin görmediği ve ulaşamadığı bir kız. Ve ona elini uzatıp ona ulaşmaya çalışan bir adam. Adı gibi kara gözlü ama güzel yürekli bir adam. Kız bu adama rağmen ister miydi o eli tutmamayı? Peki ya adam bir kez uzattıysa elini onu yakalamadan vazgeçer miydi?

Bir tanem için. Sevgiler "K" ya
Buse Dila Bilgen