YOLDAŞ

Gözlerimi kapayıp derin bir nefesi içime doldurduğum sırada kopan gürültüyle gözlerimi aniden açtım. Kalbim, sanki saatlerdir koşmuşum gibi atmaya başlamıştı.

Önce gök yarılıyormuş gibi bir ses ardından ayaklarımı yerden kesen bir sarsıntı. Deprem oluyordu. Balkonda olmam çok tehlikeliydi. İçeri girmem gerekiyordu.

Hiçbir şey yapamadım. Cansız bir manken gibi öylece duruyordum. Ne adım atabiliyor ne de tek bir kelime edebiliyordum.

Sonra bir şey oldu.

Gözleri kör eden bir ışık.

Sanki tüm dünyadan duyuluyormuşçasına gür, yürekleri ağıza getiren bir ses

"Sona hoş geldiniz."

Yaşamak için birbirimize ihtiyacımız var.