Duman Karası

Karakolun önünde ki heybetli bedeni heyecanımı ikiye katlıyordu adeta. Geniş omuzlarını sarmalayan deri ceketi ona ayrı hava katmakla kalmıyor, tüm bakışları üzerine toplamayı başarıyordu. Karşısında ki meslektaşına bir şey söyleyip eliyle omzuna bir kaç defa vurdu. Ben hâlâ olduğum yerde onu izliyordum. Başını ansızın yavaş bir şekilde etrafta gezdirdi ve gözleri, gözlerimle buluştu. Bedenimi bir ürperti ele geçirdi, nefesim kesildi sanki. Bakışlarını çekmeden bana doğru seri adımlarla ilerlemeye başladı. Bu sırada ayaklarım benden bağımsız ona doğru ilerliyordu çoktan.

"Veda..." diye seslendi bana yaklaşmaya devam ederken. Adımlarını sonlandırıp tam dibimde durdu.
İçimde ona karşı oluşan duygulara engel olamıyordum, daha doğrusu olmak istemiyordum.

O an içimden geleni yapmak istedim. Sonunu düşünmeden, kendi isteğim doğrultusunda.

Parmak uçlarımda yükselerek kollarımı boynuna sıkı sıkı sardım.

Şaşırdığını gerilen bedeninden hissedebiliyordum fakat umursamayarak burnumu boynuna koyup derin bir nefes çektim.
Hemen sonrasında belimi sıkı sıkıya kavrayan kollar yüzüm de bir gülümsemeye sebebiyet verdi.

"Uzun zamandır..." diye fısıldadı saçlarıma öpücük kondururken. Ardından beni daha sıkı kavrayarak bedenine hapsetti ve devam etti.

"Bu anı bekliyordum..."

...

Başkomiser Cihat Karaşah ile Veda'nın hikayesi...