İsimsiz Bir Hikaye

Bu gün yine intihar etmeyi düşündüğüm klasik bir cumartesi akşamı. Yani kısaca,her şey her zaman ki gibi. Ama bu sefer farklı olan bir şey var. İlk defa yaşadığım bu garip his. Sanki bana "Buraya ait değilsin!" diyor. Onu dinlemek istemiyorum ama içimden bir ses hislerimin doğru olduğunu ve onları dinleyip dediklerini yapmamı bunun gerekli olduğunu söylüyor. Kendimi hastanede karışmışım gibi hissediyorum. Şu an bunu anne babama sorabiliyor olmak isterdim tabii 12 sene önce ölmüş olmasalardı. Bunca yıla rağmen onların yokluğuna alışamadım. Koruyorum,kendimden,her an kontrolümü kaybedip kendime yapabileceklerim den, bu konuda bu konuda bana destek vereceklerden,bunun bedelinden....