My Little Lover

My Little Lover

  • WpView
    Odsłon 538
  • WpVote
    Głosy 298
  • WpPart
    Części 32
WpMetadataReadDla dorosłychW trakcie
WpMetadataNoticeOstatnia publikacja pon., lip 5, 2021
Hace un par de años, cuando tenía 8 años exactamente, conocí un niño, un poco más grande que yo; pero con la mentalidad de un niño de 5. Bueno, ese niño llamado Fletcher Wilson fue mi vecino durante mucho tiempo. Un día cualquiera estábamos jugando cuando de repente, su mamá lo llama y él entra, no sin antes despedirse de mi y decirme que nos veríamos más tarde..... ....Han pasado 11 años y ese niño nunca salió de nuevo a jugar conmigo. Soy Audriel Madden y esta es mi historia Primera parte...
Wszelkie Prawa Zastrzeżone
Dołącz do największej społeczności pisarskiejOtrzymuj spersonalizowane rekomendacje dzieł, zapisuj ulubione dzieła w bibliotece oraz komentuj i głosuj, aby rozwijać swoją społeczność.
Illustration

To może też polubisz

  • MIERDA,  ME ENAMORE DE TI
  • Old knowns ♡ EN EDICIÓN
  • HISTORIA TERMINADA • ME ENAMORÉ DE MI MEJOR AMIGO•
  • Enamorada del hermano NERD de mi amiga✔️
  • Te Odio Idiota!
  • Cuanto te amé, Londres
  • El llamado de la sangre
  • Opuestos
  • Atrapada

se conocieron desde niños. No como amigos de la infancia, sino como vecinos que se toleraban a distancia. la suya no fue amistad de juegos compartidos ni risas inocentes; fue más bien una guerra fría de miradas cruzadas y palabras afiladas. Eran diferentes, y eso siempre fue evidente. El fingía ser rebelde, pero era solo un acto. Peleaba, aunque no supiera como, ganaba aunque siempre saliera herido. Se inventaba historias para atraer a los demás, coleccionando amistades vacías que aplaudían sus farsas. Era una máscara con patas, un chico que gritaba en silencio por atención, sin que nadie notara la grieta en su sonrisa. Ahora, el mundo le exige madurar: crecer, enamorarse, odiar de verdad... o aprender, por fin, a estar solo sin sentirse vacío. Ella, en cambio, era libre. Libre como el viento que no se deja atrapar. Ni su madre podía frenarla. Probaba de todo, lo hacía bien, y luego se aburria; no porque fallara, sino porque nada lograba retenerla. Era autentica, sin filtros, sin mascaras. Vivía sin necesitar ser vista. Y eso, precisamente eso, era lo que más lo desconcentraba a él. no era la diferencia entre ellos lo que lo perturbaba... Era su autenticidad. Su forma de ser sin esconderse, sin maquillarse el alma. Porque, en el fondo, él nunca supo ser real. Justo cuando creyeron que ya lo sabían todo el uno del otro, la vida les cambio el juego.

Więcej szczegółów
WpActionLinkWytyczne Treści