Oczy czerwone jak krew (saiouma)

04.02 57 miejsce w #Fanfiction 05.02 44 miejsce w #Fanfiction 09.02 18 miejsce w #Fanfiction 20.04 2 miejsce w #Fanfiction 21.04 1 miejsce w #Fanfiction W świecie, gdzie wszystko jest na pokaz, Szymon musi nauczyć się tańczyć nie tylko dla publiczności. Bo czasem najtrudniejsze kroki prowadzą prosto do kogoś, kogo nie powinno być tak blisko.

❝TO WY JESTEŚCIE KOŃCEM ŚWIATA. ROZPĘTA SIĘ PRZEZ WAS WOJNA.❞ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ gdzie smok i oni zakochują się w sobie, burząc naturalną równowagę wszechświata. ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ - fanfiction ninjago, lloydxoc ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ - zmieniony wiek bohaterów ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ - wulgaryzmy ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ - sceny 16+ ­­ ­­ ­­ ­­ ­­ ­

☆Nie wiedziałem, że masz siostrę, Potter. Oryginal by @Seselina Translation by @zadupiacz

Lea Moretti, 22-letnia brunetka o oczach w kolorze oceanu. Pół roku temu wyjechała z Polski, zostawiając za sobą wszystko, miasto, wspomnienia i jego. Wraca do Wrocławia, gdzie nic nie jest takie samo. On też nie. Oskar nigdy nie przestał być częścią jej życia, nawet kiedy fizycznie z niego zniknął. Teraz muszą zdecydować, czy to, co ich łączy, jest warte kolejnej próby. Czy Lea będzie w stanie ponownie mu zaufać?

Maddie Monet, najstarsza z córek Camdena Monet zostaje rozdzielona z braćmi na kilka lat. Bliźniaczka Tony'ego i Shane'a odnajduje się w swoim nowym życiu, ale musi wrócić do braci. Jak potoczy się jej historia? Duża ilość postaci jest od Weroniki Anny Marczak!! Początek: 10.02.2024 Koniec: ??? 07.07.2024: #1 Vincent Monet 18.11.2025: #1 Dylan Monet 23.11.2025: #1 Tony Monet 27.11.2025: #1 Hailie Monet 24.01.2026: #1 rodzinamonet 02.02.2026: #1 Dylan Monet

✧༺❄༻✧ Czasem wystarczy jedna osoba, żeby cisza przestała być zimna. Jak śnieg, który bezszelestnie przykrywa rany, ale nie pyta, skąd się wzięły. Jak śnieżynka, która spada cicho na dłoń i zostaje na dłużej, niż powinna. Tamtej zimy Minho został znaleziony w bieli zbyt czystej, by mogła ukryć krew. Tymczasem Han, drżąc bardziej od wspomnień niż od mrozu, wyciągnął dłoń mimo strachu. ✧༺❄༻✧

- Przecież my nigdy się nie lubiliśmy - Rzuciłam, wzruszając ramionami, ale tym razem nie odwróciłam wzroku. Michał zaśmiał się krótko, bez humoru. - Tak było łatwiej, wiesz? - Sama nie wiem - Westchnęłam głęboko. Odwrócił wzrok, ale tylko na chwilę. - Zawsze byliśmy po przeciwnych stronach. Kłóciliśmy się o wszystko - Urwał, po czym dodał szybciej. - Tak było o wiele lepiej. - Michał o czym ty mówisz? - Uniosłam brwi stresując się tą całą konwersacją. Michał przewrócił oczami i parsknął. - O nas? A raczej, kurwa, nie o nas. Bo nigdy nie powinno być "nas" - Powiedział robiąc palcami cudzysłów w powietrzu. - A jednak tu jesteś - Spojrzałam w jego oczy uśmiechając się słabo. - Nie powinienem. Mieliśmy się nie znosić, miało być prosto - Powiedział przejeżdzając dłonią po swojej twarzy. Westchnęłam, czując, jak w gardle ściska mnie coś, czego nie potrafię nazwać. - Było prosto, do czasu - Wzruszyłam ramionami. Michał uniósł na mnie oczy, spojrzenie pełne sprzeczności: gniew, strach i coś, czego nigdy wcześniej nie widziałam. - Kurwa, im dłużej udaję że nic nie czuję, tym ciężej jest mi patrzeć ci w oczy - Przełknął powoli jakby nie wiedział co ze sobą zrobić. Cisza znowu zapadła między nami, ciężka, elektryczna. Staliśmy tak blisko, że mogłam poczuć ciepło jego oddechu, a serce waliło mi tak mocno, że każde kolejne słowo wydawało się być o krok od wybuchu. I wtedy nagle zrozumiałam coś, czego wcześniej nie chciałam przyjąć do świadomości - Michał Matczak nigdy nie był moim wrogiem. Wszystkie nasze spory, te pieprzone przepychanki... to było tylko tło. Za nimi kryło się coś innego, coś ciepłego, coś, co sprawiało, że serce zaczynało bić szybciej, gdy tylko na niego patrzyłam.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ „Cisza nocy kryje więcej niż sny. Han ucieka od przeszłości, Minho od pustki codzienności. Gdy ich drogi splatają się w zwykłej szkole, odkrywają, że najtrudniej jest zmierzyć się z własnymi lękami." ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Aurelia Ostrowska to dwudziestoczteroletnia aktorka, która pomimo swojego młodego wieku i braku długoletniego stażu, zdobyła mnóstwo nagród. Gra w najlepszych polskich produkcjach filmowych, a jej szybko rosnąca kariera, pozwala jej wejść na arenę międzynarodową. Oskar Kamiński to dwudziestosześcioletni raper, znany w muzyce jako Oki. Zdobywa miliony odsłuchów, na jego koncerty przychodzi tysiące fanów. Tworzy to co kocha, a otacza się ludźmi z tym samym powołaniem oraz pasją. Wystarczył jeden wyjazd do Nowego Jorku. Ona - w ramach nowej umowy, która miała pozwolić jej przedostawać się do świata filmu na większą skalę. On - w celu nagrania nowego albumu, który miał zostać jego największym projektem dotychczas. Jeden wieczór, nowojorski klub, a później... zapomnienie.

Draco Malfoy jest uważany za chłopaka o lodowatym sercu. Nigdy nie okazuje uczuć, nigdy nie mówi o tym jak tak naprawdę się czuje. A może jednak? Może po prostu potrzebuje odpowiedniej osoby, która będzie chciała go wysłuchać ale zarazem nie będzie go oceniać? Czy Draco znajdzie w sobie odwagę żeby w końcu się przed kimś otworzyć? Tego dowiecie się w tej książce, zapraszam! ⚠️ Zawiera wulgaryzmy!