Eftalya

Ah deniz...
Koyu mavi güzelliğin bana aşık olduğum sessizliği hatırlatırken. Daha derinlerine baktığımda canımı yakıyorsun . nefret etmeye başlıyorum senden.
Sen... kalbimi kanatarak çekip çaldın benden.
Bak o sol göğsümdeki koca boşluk hala sızlıyor. Çürüyor yavaş yavaş.
geri ver bana masum çocuğumu.
O benim.
Geri ver onun sessizliğinde boğulayım. Yaralarında kaybolayım.
Vermezsin, bilirim.
Ben bulurum en dibine gömdüğün acıdan yaratılan bedeni.
Herkesin nefes almak için geldiği denizde... iki aşığın gözyaşları kokacak.
Siz keyifle yüzerken, bizim ruhumuz yaşıyor olacak o denizde.
Gün batımının ışığı düşerken yüzeyine akşam vakti.
Zihninize bir armağan bırakacağım.
Güneşle birlikte bende batacağım o çukura