Kavuşmak Üzere

Sahi neydi hayat ?
Yaşam ve ölüm arasındaki o ince çizgi miydi ?
Nefes almak ve vermek kadar basit miydi ?
Peki ya sevmek ?
Kalbinin kapılarını birisine açıp o eşikten sadece onu almak mıydı ?
Ondan gelen acıya dahi katlanmak mı ?
Öyleyse mutluluk ?
Bir çocuğun bir oyuncağa verdiği tepki miydi ?
Bir fotoğrafçının deklanşöre basana kadar öyle görünmemizi sağladığı bir istek mi ?
Velhasıl kavuşmak ?
Bütün sokaklar ona çıkacak diye tüm dünyayı gezmek mi ?
O gelene kadar aynı tren garında beklemek mi ?
Hayat, ne yaşam ve ölüm arasında ki ince çizgi ne de nefes almak ve vermek kadar basitti.
Sevmek, ne kalbinin kapılarını birisine açıp o eşikten sadece onu almak ne de ondan gelen acıya dahi katlanmaktı.
Mutluluk, ne bir çocuğun bir oyuncağa verdiği tepkiydi ne de bir fotoğrafçının deklanşöre basana kadar görünmemizi sağladığı bir istekti.
Kavuşmak, ne bütün sokaklar ona çıkacak diye bütün dünyayı gezmekti ne de o gelene kadar aynı tren garında beklemek.
Hayat meşakkatli bir yol, sevmek bir insanın başına gelebilecek en özel duygu, mutluluk her insanın bağışıklığı.
Kavuşmak mı ?
Kavuşmak...
Sadece iki yürekte anlam kazanacak.
Bade Soysal ve Devran Ali Kılıç...
"Kalbimin atışı, varlığın ile anlam kazandı. Kavuşmak üzere ruhumun kayıp parçası."