SULU SEPKEN

Yeşil gözlerimde acılarımın büyüttüğü kimsesiz bir kız çocuğu vardı, kendi kanım kokan parmak uçlarımda büyümek zorunda kalmış bir kadının silik yansıması. Koyu kahve gözlerinde sevgiyle büyütülmesine rağmen on sekizinde eksik bırakılmış bir çocuğun yutkunduğu bir feryat vardı, boğazında cümle olurken son enfesini vermiş kelimeler.

Ve o gözler, tüm kimsesizliğime rağmen, şefkatiyle sardığı avuçlarında beni sevdi.

Kimsesiz bir kız çocuğunu, ruhumu sökercesine sevdi.

Öyle sevdi ki, eksik kalan tüm yaşlarım takvimlerden birer birer söküldü.

Öyle sevdi ki, anılarımın eline bıraktığım umutsuzluğum onun avuçlarında paramparça oldu.

***
01.12.2020
Saat 01:23.