MAHŞERE KALDI

" Asrın!yeter artık kendine gel. Aradan koskoca 8 sene geçti ve sen hala Altan diye diretiyorsun kabullen artık o öldü " işaret parmağıyla mezarı göstermişti. " bak görüyor musun? o burada yatıyor. kabullen artık. "

İçimi kor gibi yakan gerçekler beni alt üst etmişti. Onun orada yatıyor olabileceğine inanmak istemiyordum. Aradan ne kadar yıl geçerse geçsin ben onu hissediyordum, benim Altan'ım ölmemişti.
Hiç acımadan kalbime hançerleri saplayan kardeşime bakmıştım.

" Senin sevdiğin hiç öldü mü Gülce? Her gün ona sarılmak yerine " uzanıp elime bir avuç toprak alıp avucumu göstermiştim. " bir avuç toprağa sarıldın mı? "

kafamı olumsuz anlamda sallamıştım. Onun sevdiği yaşıyordu o beni anlayamazdı ki.

" Sen beni anlayamazsın hatta beni, benim kaderimi yaşamayanlar anlayamaz. Kaç yıl geçerse geçsin acım hala taze, kalbim hala ilk gün ki gibi yanıyor anlıyor musun? "

İşaret parmağmlla mezarı gösterip konuşmaya devam etmiştim.

" Burada yatan benim nefesimdi Gülce. Nefesimi kestiler. Boğuluyorum anlıyor musun? Şimdi git ve beni onunla yalnız bırak. "

Gözleri dolu dolu bana bakan kardeşime omuz silkip mezarın yanına oturmuştum. Gülce sessizce yanından uzaklaşırken, kalbimi gidişiyle paramparça eden sevdiğimin mezarına bakıyordum.

Bu ateş sönmüyordu.
İçimin yangınını bir tek o söndürebilirdi.
O da imkansızdı.
●
MAHŞERE KALDI- adıyla yazılan ilk kitaptır!. Çalınması, kopyalanması dahilinde yasal işlem başlatılacaktır.