Soluk Boşluğumdaki Nefes

Ben Alagül Korhan.

Çiçeklerin en güzeli olan Gül'ün en renkli haliyim. Ama ben renklerimi içime gömüp çiçeğimi soldurmayı seçtim. Çünkü renkli olmak umuttu benim için. Renkli çiçeklerimle umutlarım da soldu. Bunların soluşunu izleyende kesik nefeslerimdi. Ama ne olduysa o gece oldu. Gümüş renginde bir ayın gökyüzünde olduğu gece çakır mavisi gözleriyle bana baktı. Sadece baktı ve benim solgun bahçemde küçücük bir umut oluştu. Bir yaprak renklendi. İşte bu beklenmedikti.

Ben Alhan Çakır Gümüşay.

Çiçek kokusundan nefret eden ben bir kızın çiçek kokusunda boğuldum. Dibe battım dipten çıkamadım. Çünkü onun çiçekleri ölmüştü. Nefes almayı unutan bir adam onun çiçeklerine yeniden nefes verebilir miydi? Peki ölen çiçekler bu kadar güzel kokabilirmiydi?

"Ruhum ruhuna bir çiçeğin sarmaşığı gibi dolansın Algül."

"Nefesim nefesin bitene kadar yetsin Çakır."