Fiebre [Two-Shot]

Fiebre [Two-Shot]

  • WpView
    Odsłon 282
  • WpVote
    Głosy 19
  • WpPart
    Części 3
WpMetadataReadZakończone niedz., mar 21, 2021
WpInfo
Fanfikcja
Sería estúpido admitir en esos momentos,que esa noche no se sentía para nada como la mujer que era,en realidad,desde hace un poco más de dos años se había dejado de sentir como aquella chiquilla sonriente y llena de optimismo,ahora lo estaba demostrando.Su vida apestaba,o así lo sentía. Era estúpido lo que ahora mismo le estaba ocurriendo.Había pasado un año entero viajando con aquel albino de ojos brillantes como el sol,nunca sintió siquiera temor frente a su figura imponente,ni mucho menos cuando su sangre demoníaca lo dominó.No señor,jamás,pero¿Qué pasó?Se sentía temblar.Quizás fuera la lluvia de esa noche,el aire acondicionado que se colaba por la puerta ligeramente abierta de la cocina,o simplemente era el hecho de haberlo evitado durante un largo año y ahora lo tenía frente a ella,y para colmo,estaban solos en aquella casa que la vio crecer. Se propuso ignorarlo o ahuyentarlo,pero nada funcionaría,por el brillo y la decisión que transmitían sus ojos,sabía que no la dejaría escapar. ¡Maldita su suerte y aquella tonta fiebre que subía a cada segundo!Si no hubiese sido por ella,tal vez ahora estaría corriendo hacia las escaleras que la alejarían de aquel templo.
Wszelkie Prawa Zastrzeżone
#40
fiebre
WpChevronRight
Dołącz do największej społeczności pisarskiejOtrzymuj spersonalizowane rekomendacje dzieł, zapisuj ulubione dzieła w bibliotece oraz komentuj i głosuj, aby rozwijać swoją społeczność.
Illustration

To może też polubisz

  • Aciago
  • Hasta el próximo verano.
  • Mi vida te pertenece (Itanaru)
  • Cambiando el futuro
  • Valientes
  • Para él©
Aciago

A veces, la vida duele más de lo que las palabras pueden explicar. Ella lo sabía bien. Cada mañana era una lucha contra sus propios pensamientos, una guerra silenciosa en la que siempre salía herida. La ansiedad la estrangulaba desde dentro, y el mundo a su alrededor parecía indiferente. Nadie imaginaba que detrás de su mirada vacía se escondía un infierno: el monstruo que vivía bajo el mismo techo, le había robado la inocencia y la calma. Una tarde, todo colapsó. En medio de un ataque de pánico en los pasillos del instituto, cayó al suelo temblando, incapaz de respirar. Un chico de mirada intensa y silenciosa, que no dijo nada pero se arrodilló a su lado y le sostuvo la mano. Había algo en él... una oscuridad parecida a la suya. Lo que no sabía era que aquel desconocido no era cualquier chico Cargaba con sus propios demonios, cicatrices invisibles que lo hacían diferente a todos los demás. Y sin saber por qué, decidió que quería ayudarla. Porque a veces, las almas rotas se reconocen entre sí.

Więcej szczegółów
WpActionLinkWytyczne Treści