Tesadüfün Böylesi

Çocukluk Arkadaşların yıllar sonra tekrar karşılaşması. Büyük Hayalleri olan on genç. Ve onları bekleyen büyük hayal kırıkları.

"Ay'ı görüyorsun değil mi? Ne kadar güzel etrafı aydınlatıyor. İşte sen o'nun kadar güzel, berrak ve beyazsın. Peki ya ben? Ben ise gökyüzü kadar karanlık ve soğuğum. İçime çektiğim her şeyi kirletirim. Karartırım. Sen ise beni aydınlatansın. Sen benim ay ışığımsın.."

Hayat böyledir. Çaresizlik ve tehlike anları vardır ki, o zaman çırpınmaya ve haykırmaya gelmez. Batar insan ve boğulur. Marifet o anları geçirmektir. Sonrası gittikçe kolaylaşır. Kadere teslim olmak lazımdır o anlarda. Bu acizlik değildir. Dikkat et sözüme: Bu dünyada ölümden başka hemen her şeyin çaresi vardır.

Hayatta herşey gerçekten tesadüf mü?