Hola, chico de papel.

Hola, chico de papel.

  • WpView
    Odsłon 9,856
  • WpVote
    Głosy 760
  • WpPart
    Części 45
WpMetadataReadZakończone wt., sty 13, 2015
Ella era pecado una escritora título, perdida y locamente enamorada de ese chico que escribia ,ese que chico estaba solo en su imaginación. Todos los días bajaba su mirada y contemplaba su dibujo del chico que ella deseaba perdida entre sus frases hasta que levanto su mirada y lo vió.Era un chico nuevo, ella pudo notar que exactamente como El. Como su chico de papel.
Wszelkie Prawa Zastrzeżone
#40
lasventajasdeserinvisible
WpChevronRight
Dołącz do największej społeczności pisarskiejOtrzymuj spersonalizowane rekomendacje dzieł, zapisuj ulubione dzieła w bibliotece oraz komentuj i głosuj, aby rozwijać swoją społeczność.
Illustration

To może też polubisz

  • Cartas escritas No con tinta...sino con el corazón
  • Tantas Maneras de Amarte ©
  • Trozos de Mi Alma
  • Querida Ámbar |SIMBAR|
  • atte. Tuyx
  • Writings for Julian
  • |Nada es lo que parece|Simbar|
  • Obsesión. #CartasDeAmor
  • Desconocidos [Simbar]
  • Olvidémonos de ellos |SIMBAR|

Hoy empecé a escribir un nuevo libro. No es ficción. No hay personajes creados. Esta vez se trata de mí y tal vez también se trate de vos. De todo lo que me estuve callando. De las páginas que no me animaba a leer en voz alta. De los capítulos que dejé sin terminar. De las historias que escribí para otros, olvidándome de la mía. No sé bien si es un diario, un testimonio, o cartas con alma. Solo sé que lo necesito. Pasé demasiado tiempo tratando de corregir lo que no escribí yo. Editando frases que dolían. Subrayando silencios. Tolerando prólogos ajenos. Hasta que entendí que, yo no era el autor, era apenas un personaje. Un personaje atrapado en una trama que no quería ( pero estaba ahí ). Atrapado en un libro que hablaba de amor, pero olía a abandono. Y decidí cerrarlo. Arrancarme de esa historia. Empezar desde una hoja en blanco. No fue fácil. Tuve que pelear con los fantasmas de todas las páginas pasadas. Perdonarme por los finales tristes. Por haberme quedado cuando quería huir. Por haber callado. Por haber amado más a otros que a mí. Tuve que reencontrarme con esa versión mía que todavía cree en las mariposas, aunque haya vivido tormentas. Tuve que abrazar al que lloró en silencio, al que se sintió vacío, al que dejó de escribir por miedo a no ser leído. Y acá estoy. Escribiendo. Respirando cada palabra como si fuera un acto de amor. Corrigiendo con ternura. Tachando con compasión. Dándole sentido a mis propias comas. No sé cómo va a terminar este libro. Pero por primera vez, no tengo miedo del desenlace. Porque lo estoy escribiendo yo. Cómo yo quiero, como lo siento. Y esta vez no voy a escribir con tinta, voy a escribir con el corazón. Con mi voz. Con mi alma. Con las manos sucias de vida.

Więcej szczegółów
WpActionLinkWytyczne Treści