SES

DÜZENLENİYOR

"Sırlarla dolu bir romanın satırlarında nefes alıyor gibi
hissediyorum."
İç çekerek söylediğim sözle birlikte Bora, "Belki de öylesindir," dedi.
"Peki senin bu romandaki rolün ne, Atalay? Sırların arasına varlığınla bir yenisini eklemek mi, yoksa bu sırları çözmemde yardımcı olmak mı?"
Sorduğum soruyu gözlerinin içine bakarak sormuştum. Gözlerini bir başkasının yüzünde kendimi gördüğüm bir aynaya benzetiyordum.
"Başkahraman sensin. Sen söyle. Bu hikayedeki rolüm ne? Sana yardım etmek isteyen bir kimse mi, yoksa daha fazlası mı?"

Oturduğum koltukta bulunduğum konumu yavaşça değiştirerek ona doğru yaklaştım. Onun bana yaptığını benim de ona yapmak istediğimi fark ettim ve yüzümü yüzünün hemen önüne getirdim.
Bakışlarımı gözlerinden çekip dudaklarına kaydırdım ve bir fısıltı eşliğinde söze girdim.
"Belki de yalnızca bir figüransındır."
Gülümsemesi yüzünde yayılarak şaşkınlıkla beni seyrediyordu.
"Figüran, öyle mi ?"
Sorusunu kısık sesle onayladığımda başını eğip bana daha da yaklaştı ve gözlerimi kapattım. Dudağımın kenarını öpüp bir müddet beklediğinde tüm hislerimin bir kıvılcımın düştüğü samanlığı andırdığını gördüm. Ardından yüzünü boynuma gömdüğünde oraya yerleşmek ister gibi kıpırdandı. Derin bir nefesi içine çektiğinde nefesini tenimde hissedeceğim şekilde fısıldadı.
"Buraya saklanabilir miyim? Beni buranda saklar mısın?"

Günün sonunda kazanan olmak için,
içimizde her geçen zaman daha da artan hırsı çıplak gözlerle görebilmek için,
mücadele etmeyi mücadelenin en çok yakıştığı insanlarla öğrenmek için,
aralık bıraktığım kapıdan içeri girebilirsiniz.

Bir, iki, üç.

Adımlarınızı kesinlikle duyacağım.

"SES"

#başarmak 1
#yazarolmak 1