The One Who Loved.

"Dus.. Evy." zegt Jace. Ik zucht diep.
Jammer. Hij is er nog.

"Dus, Jace." zeg ik hard en bot.

"Jep, mooie naam he!" zegt hij. "Net zoals die van jou, Eef." Meteen stop ik met lopen en draai ik me naar hem om.

'Ten eerste, je naam is poeplelijk, en ten tweede, alleen vrienden noemen mij Eef, en ik kan je vertellen dat jij daar nooit bij gaat horen.'

Jace kijkt me met een flauwe grijns aan. "Daar zal ik niet zo zeker van zijn." zegt hij.

Ik rol met mijn ogen. 'Ah, bah. Zo'n jongen ben je dus. Erg vol van jezelf en denkend dat elk meisje zo voor je zou vallen. Nou, veel plezier met dat plan, want ik doe niet mee.'