Ruhumdaki Yabancı

Şafak vaktinde iki kez uyandım. Birincisi acı içinde, sonraki yalnızlığımla boğuşarak oldu. Büyük kaybın gözyaşları beni uykumdan yavaşça uyandırdı ve nemli bir çamaşırın rahatlatan dokunuşları gibi yüzümü yıkadı. Aşkın ya da acının dokunuşlarının ötesinde yapayalnızdım. Yüzünün güzelliği aklımda hala tazeliğini koruyor, dokunuşunun içimi yakışı hala alev gibi içimde parlıyordu.
Bu his bedenim toprakta çürüyüp, böcekler kafatasımda gezinirken bile alev alev yanacak kadar şiddetli ve yoğundu.

Onu geri almalıyım diye düşündüm. Çünkü ölüm bile bana huzur vermeyecekti.