ZAMANSIZ

Genç kız koşar adım onun önüne geçip onu durdurdu. Adam yere bakarak bezgince iç çekti. Öylece bekledi. Nihayet bakışlarını ona yönelttiğinde , genç kız ona vuran sokak lambasının ışığında gözlerinin rengini seçebildi. Kahverengi. Genç kız 'Olabilecek en samimi renk' diye düşündü.

İçini sıcacık bir güvenle dolduran gözlere bakarak, "Seni seviyorum." dedi.

Adamın bu söze söyleyebileceği çok az şey vardı, ki zaten genç kızı tanımıyordu bile. "Bunun için üzgünüm." dedi. Üzgün olmadığı sesindeki bıkkınlıktan belliydi. Genç kızın solundan geçip apartmanın dış kapısından içeri girdi.

O harekete geçer geçmez sadece bir saniye bekleyen genç kız, karlı soğuk bir Ankara gecesinde kaldırımda hızlı adımlarla evine yürürken gülümsüyordu.