KELİMELER
  • WpView
    Reads 554
  • WpVote
    Votes 17
  • WpPart
    Parts 6
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Fri, Apr 29, 2022
"Bana bir meleğin kanatlarını çalmışsın gibi baktılar; o ise, hep sırtımda varmış gibi bana inandı." 🎭 Lütfen, izin ver aşkım, her nefesini ensemde hissedeyim. Lütfen... Nefesini hiçbir şey örtmesin. O gece yağmur hiç durmadı, sokağımın sonundaki adam oradan kaybolmadı, şehrin ışıkları yolumuzu aydınlatmadı ve dansım yarım kalmadı ama zaman, bizi bir anıya astı. O sokakta, o gece, hem başlangıcı hemde sonu gördü gözlerim. Bir hayali çaldık kaderin sayfalarına; bir kalp ritmi kadar yükseldik, yükseldik... Yolumu belirledim ve çizdim: Kalbim, hiç kazanamadığım bir savaşın cephesinde yaprak gibi titredi. Yağmur damlaları ilk defa tenime değmedi, ama ruhumu yıkamaya yetti. Elleri cebinde, ben buradayım, dedi; odana dön ve pencerenin buğusunda senin için yapabileceklerimi izle, dedi. Dinlemedim. İnanmadım. Beklemedim. Zamana meydan okur gibi, varlığına meydan okudum. Her gecenin sonunda, her şeye yeniden başlayabileceğimize inandım. Yanıldım mı?
All Rights Reserved
#339
melek
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Vatan Uğruna
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA (Tamamlandı)
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Halısaha |texting
  • Karven
  • Sessiz Yemin

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines