LA HISTORIA DE UN SER ARREPENTIDO

LA HISTORIA DE UN SER ARREPENTIDO

  • WpView
    Bacaan 878
  • WpVote
    Undian 86
  • WpPart
    Bahagian 21
WpMetadataReadSedang Ditulis
WpMetadataNoticeTerakhir diterbitkan Kha, Jan 21, 2021
WpInfo
Bukan fiksyen
Es humano buscar la seguridad, es humano buscar comprensión, ser queridos, amados y apoyados, todo es humano, asi como lo es es buscar la felicidad, muchas veces la tristeza y el miedo son más comunes de encontrar...pero no quiere decir que no sean necesarias .... Lo siguiente es el transcurso del hombre en las tempestades, en busca de un camino de verdad . Que puede ser la salvación, una ilusión o un engaño, pero es la luz dentro de la oscuridad. Siendo las cinco narrativas de este libro una desconstrucción de la historia, dificultad y desilusión, no de un personaje, sino de UNA VIDA EN DEPRESION La obra esta completa y disponible en amazon ya sea su version kindle o su version fisica, pero sera subido a este medio un capitulo diario, sino desea esperar puede comprar libro en el siguiente enlace https://www.amazon.com.au/HISTORIA-SER-ARREPENTIDO-depresi%C3%B3n-personas-ebook/dp/B089Y6MF2B/ref=tmm_kin_swatch_0?_encoding=UTF8&qid=&sr=
Hak Cipta Terpelihara
#17
micabeza
WpChevronRight
Jom sertai komuniti bercerita terbesarDapatkan rekomendasi cerita yang diperibadikan, simpan cerita kegemaran anda ke dalam Pustaka anda, serta beri komen dan undi untuk mengembangkan komuniti anda.
Illustration

Anda juga mungkin menyukai

  • DOPAMINA © [En Proceso ♻️]
  • El Ingeniero que Navegó entre las Sombras
  • Whispers: People Don't Know How It Feels
  • Hasta que me quieras
  • ATRAPADO EN UN SUEÑO
  •        ADN. LE-ON
  • MI PEQUEÑA GALAXIA

"La dependencia hacia una persona nunca me ha parecido algo razonable. Algo que deba ser agregado a nuestra vida porque cuando ya esa persona no está o simplemente se va, el dolor es muy inmenso en tu interior. No quería tener esa dependencia hacia ti, no quería tener que necesitarte cuando me sintiera una basura, pero pasó y ahora que no estás y te fuiste sin avisar... No sé si deba odiarte o amarte hasta lo que me queda de vida, si deba recordar como tu presencia me daba paz y a la vez, una tempestad en mi interior inseguro. Porque te odio por irte, pero te amo como estúpida. Te extraño y siempre lo haré. Porque siempre como una causa natural, cuando estabas conmigo me dabas tranquilidad y una sensación de felicidad que mis padres jamás me dieron. Porque fuiste, eres y serás mi mayor refugio, cariño. Siempre serás mi Dopamina. Con amor: Lola" Todos los derechos de esta historia están reservados © No se aceptarán copias de la misma 🚫 Haz tus historias con tus propias ideas, no sigamos copiando ideas de los demás. Besitos 😘 Historia en proceso♻️

Maklumat lanjut
WpActionLinkGaris Panduan Isi