lavinia

ben : olmaz ben evlenmem!*

Gözleri bana sinirle dönmüştü kolumu tutarken acıyla inlemiştim

*sultan: ya evlenirsin ya da bu yaptığın edepsizligi babana söylerim!*

Annemin suratına hayal kırıklığıyla bakıyordum ben ilk kez hayatımda ilk kez bir hataya düşmüştüm hata yapmıştım bende diğer insanlar gibi hata yapmıştım sonucu bu kadar ağır olmak zorunda değildi

*lavinia: o adam delinin teki ben evlenmek istemiyordum anne ben okumak istiyorum sana yalvarırım lütfen anne lütfen kimseyle görüşmem konuşmam söz veriyorum*

*sultan: ben diyeceğimi dedim okumak falan yok ya toprakla evlenirsin ya da babana akşam her şeyi anlatırsın sen anlatmazsan ben anlatırım*

Arkasını dönüp ilerlemişti

*ben: SENDEN NEFRET EDİYORUM!

Arkasını durup bana bakarken öfkeyle ona bakmıştım biz anne kızdık şuan annemin dizlerine yatmış teselli buluyor olmam lazımdı annemin saçlarımı okşayıp her şey düzelecek demesi lazımdı biz ise şuan karşı karşıya durmuş birbirimize nefret dolu bakışlar atıyorduk ne o konuşuyordu ne ben çünkü ikimizde birbirimize öfkeli ve kırgındık ben annemden sevgi göremediğim için