DENİZ

"Kafanı kaldır," dedi. Soğuk ve sert sesi beni korkutmuştu. Kafamı kaldırmam gerektiğini biliyordum ama yapamazdım, eğer kaldırırsam gözlerimi görecekti ve o zaman beni seçme ihtimali de yükselecekti.

"Kafanı kaldır, dedim sana!" Ondan gerçekten de korkmuştum ve pes etmeye karar verdim.

Kafamı kaldırdım ama gözlerinin içine bakmadım. Ama bana pür dikkat bakıyordu ve ona bakmamı istiyordu. Yapmak istemiyordum ama yaptım, onun gözlerinin içine baktım.

Herhangi bir tepki vermedi, hem ne bekliyordum ki. 'Bunu seçtim, götürün onu,' demesini mi. Yanımdan geçti ve diğer kızlara yöneldi. Onlar bu çocuk için arzululardı ama ben değildim.

Biraz daha zaman geçtikten sonra, adamlarına bir şey söyledi ve odadan çıktı. Seçmişti! Bu odadan birini seçmişti, ama kimi? Allahım lütfen ben olmayayım, Allahım lütfen ben olmayayım.

"Seçim yapıldı, şimdi gidin. Bir saat sonra seçilen kişiyi almaya geleceğiz ve gerekli işlemler yapılacak." Adam, patronunun arkasından odadan çıktı. Özgürdüm, şu anda özgürdüm. Seçilen kim bilmiyorum ama sarışın kızın olduğundan emindim. Kos koca bir günün sonunda özgürdüm.

Saat 06.00'dı. Özgür kaldığım saat. Onca şey yaşadım bugün ama şimdi özgürdüm. Bir depoda esir tutulmuyordum. Ve ben bunları unutmaya hazırdım. Her şeyi, bugünle ilgili herşeyi unutacaktım. Bunlar hiç olmamış gibi, hayatıma devam edecektim. Beni seçme ihtimali ne olabilirdi ki? Yoktu. Umarım yoktur...