Öylesine...

Öylesine...

  • WpView
    Reads 1,438
  • WpVote
    Votes 650
  • WpPart
    Parts 13
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Tue, Nov 9, 2021
Kitap tarafıma aittir! Çalınması yada kopyalanması durumunda yasal işlemler başlatılacaktır.! Hayat denilen kavram o kadar karmasik ki bunu kelimelerle anlatmak yetmez. Mesela ben. Hayat bana o kadar cok çelme taktı ki her düşüşüm çok daha sert oldu. Ama pes etmedim. Ne olursa olsun pes etmeyecem. Neden biliyor musunuz? Çünkü oyunu kaybendince ikinci bir şansınız olmuyor... Her şey her zaman olduğu gibi yine çok berbattı ama akgün'ün odaya girmesi ile sürgun gibi gecen saniyeler benim icin durmustu. Herkes ona bakarken, ben onun gozlerinde kaybolmustum. Onu sevdiğim için cehennemde yanıyormuş gibi hisstememe az kalmıştı.Benimle evlenerek çok büyük bir bedelin altında eziliyordu."Benim ateşim seni yakar" dediği an işte o an... İşte o saniye bizim hikayemiz başladı... Yaşadığım tüm talihsizliklere rağmen ayakta kaldım ve yaşama çok güzel bir şekilde tutundum.
All Rights Reserved
#715
hayaller
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Halısaha |texting
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA (Tamamlandı)
  • Sessiz Yemin
  • Vatan Uğruna
  • Karven
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines