GİRİFT

Annemin beni hiç sevmediğini düşünürdüm hep. Kendimde hata arardım. Ama aradığım hatalar hep kendi çapımda basit hatalardı. Hiçbir zaman başka şeyler aramamıştm altında. Hayal gücüm her zaman çok genişti fakat yaşayacaklarım aklımın ucundan bile geçmezdi. Bilemezdim bu kadar karmaşık olabileceğini. Öyle bir çıkmazdaydım ki, nereden tutsam elimde kalıyordu. Annesiz gibi hissederdim, hatta ebeveynsiz. Evet bir babam yoktu, annem var gibi de hissetmemiştim. Her zaman eksiktim. Ama hep kendime kızardım. 'Annen ne de olsa yanında. Evindesin. Seni çok seven kardeşlerin var. Kimsenin samimiyetine güvenmiyorsan, kendi öz ağabeyine güven. Annen seni seviyor, sadece gösteremiyor.' Bilemezdim. Kendimi kandırdığımı bilemezdim. Asla geriye dönemeyeceğimi bilemezdim. Kimseye güvenmemeyi bu kadar ağır deneyimleyeceğimi bilemezdim. Hiçbir şey bilemediğim için bu haldeydim. Gerçekten yalnızdım. Bacaklarımı karnıma kadar çekmiş yerini bilmediğim bir yerde bilmediğim bir sokak lambasının altında oturuyordum. Nereye gideceğimi ne yapacağımı bilmiyordum. Her şey çok karmaşıktı ve ben nasıl çıkacağımı bilmiyordum. Galiba burada donarak ölecektim. ''Teşekkür ederim.'' dedim kendi kendime. Tüm bu yıkık halime rağmen. Beni duyduğundan adım gibi emindim. ''Her şeye rağmen bu yaşıma kadar çok da güzel olmasa da güzel bir çocukluk geçirdim. Beni küçücük çocukken değil de şimdi evden attırdığın için...''