İZ

Beni her zaman endişelendiren
Bir yara edepsizce yerleşmiş oralara
Hem çok yakın bana,
bir okadarda uzak aklıma.
Sanki kalbim:
bana sesleniyor çok uzaklardan,
"cevabı olmayan sorularla".

Ömür boyu silinmeyecek,
kocaman bir kalıntı büyüklüğü
duygularımla yarışan,
kambur bir dağ gibi,yığılmış önüme, gitmiyor.

Zaten istese de izin vermiyor kurtuluşlarım,
Bu kadar çaresiz bir beden de,
Yenik mağlup bir sevda aslın da bir kanama hali,

Sana anlatmadığım.
Adı bile var, kendime söyleyemediğim.
Bir rengi var, çırpınışları duruyor seninle.
Belki de siyahlığı duruyor,
Acımasız ve vicdansız bir hastalık.

O benimle ben onunla, bir ömür.
Fakat ömür dediğin nedir ki?
3gün 5 gün derken, geçip gidiyor!
Alışırım onunla yaşamaya,
gülmeye, nerede olduğumu bilmeden
Yaşarız birbirimizle.
Sonra bir gün, asıl zaman gelir

Zamanın bir vaktin de,
fısıldar kulağıma,
Ben artık yokum! Gidiyorum, farkında değilsin, Alıştın, köşe de bir yerde edeplice susmaya,
umut olmuş aşkına kılıf uydurmaya,

İzin ver gitsin yılmadın mı? Yükünden,
Göğüsünden gözüne süzülen su serinliğinden,
Artık umudu keşfet,
Yeni hayatınla tanış.
şimdi umutların, tutunuşların var.

Kırılmayan dalların, mevsimi gelmiş yaprakların,
kırmızıya dönmüş güllerin,
Sen, ve seninle beraber,
Herkesin,ve her şeyin var olduğu
bir hayat var.
Nagihan Özen✒