SONBAHAR

Ne yaptığımı bilmiyorum. Neden annem babam varken yetimhaneye verildigimide. Bildiğim tek şey babamın bütün her şeyini bana bırakması.

Övünmek gibi olmasın zengin bir ailenin küçük, anormal derecede normal bir kız çocuğuydum. Daha 3. sınıfa gidiyordum. O gün ilk defa babam beni okuldan almaya gelmemişti. Babamın yerine annem geldi ve yürüyerek yetimhaneye gittik. Tabi o zaman orasının ne olduğunu dahi bilmiyordum.
Annem beni bir yere oturtup her zamanki soğuk kalınlığıyla "Beni burada bekle." demişti.

O bir odaya girdi ve dakikalar sonra geri geldiğinde yol boyunca elinde taşıdığı kocaman çanta artık elinde değildi.
"İşim uzadı kızım. Ben sana bir sandiviç alıp gelicem." dedi.
Belkide bana söylediği ilk ve son yalandı bu. Gerisini tahmin edebiliyorsunuzdur. Oda da artık kimle konuştuysa beni içinde bir kac kizin oldugu ranzalı odaya koyar ve 'şuraya' oturarak annemi beklememi söyler.

Yıllar önce hikayem böyle başladı.
Şimdi kendi teşkilatını kurmuş,8 babasının şirketini yöneten, devletin bile ulaşamadığı adamları, fbi larla birlikte çalışıp bulan bir kadınım. Mafya mı belki ama şunu bilin mafyalığımla herkesi öldüren tiplerden değil. Devletin sağlayamadığı adaleti sağlayan ve buna karşı devletin gıkı çıkmadığı halde gözü kara bir mafya kadınım.