Ece'miyim Gece'mi (ASKIDA)

..."İmdaaat!" dedim

Duyan Yok

Bir daha bağırdım

Duyan Yok

Yarım saattir buradayım ve beni duyan, yok umudumu kaybetmeye başlayacağım sırada kapının gıcırdama sesiyle irkildim ve başımı kaldırıp kapıya baktım.

Ellerim ve Ayaklarım bir boruya bağlanmıştım hareket edemedim ama burada olduğumu görmesi için dua ediyordum.

Gelen kişiyi görünce az da olsa rahatladım , bu bizim Türkçe öğretmenimiz aynı zamanda Kurumun Müdürü Hakan Bey'di!

Yanıma yaklaştı ve kulağıma;

"Sessiz ol Ece çıkacağız burdan kızım"

"Kızım"

"Kızım"

"Kızım"

Bu ses içimde yankılanıp durdu hayatımda ilk kez birisi bana "Kızım" demişti artık benden mutlusu yoktu....

Tek bir sorun vardı ,Ece olup kurtuluşa ermek mi? Yoksa Gece olup siyaha hükmet mi?

Polen Çocuk Esirgeme Kurumunun açıldığı gün kapıya bırakılan bir bebek .
Kurumun ilk çocuğu. Üstünde bir not var ,notta şunlar yazıyor;

•İsmi Ece Gece.
•Mama yedirmeyin alerjisi var.
•Sürekli hapşırıyorsa ateşine bakın, ateşi çıkmış oluyor.
•Ona iyi bakın onu en yakın zamanda geri almaya geleceğim.

Annesi Ecem.

Böyle başlamıştı Ece nin bu kurumda ki hikayesi , kurumun ilk çocuğu olduğu için şanslıydı aslında ama anne baba özlemiyle büyümüştü.

Kuruma onu evlat edinmek için gelen herkesi tersliyordu ama bir anne babasının olmasını da çok istiyordu...