ŞİTA

Her bir kar tanesi düşerken gökyüzünden, birer hayat hikayesi taşır kendisiyle. Bazılarına kan bulaşmıştır, bazıları da beyazın en temiz tonu kadar saftır. Eylem, onu gördüğünde kan kokusunu hissetmişti. Beyaza yakışan en güzel rengin en kötü halini. Canı acıyordu, ama ortada kan yoktu. Belki de kalpleri kanıyordu ve içten içe ölüm kokusunu çekiyorlardı. Ama o bu kadar güzelken bunun ihtimali yoktu. Gökyüzüne çevirdi bakışlarını. Kar taneleri şimdi yüzüne çarpıyordu. Hava dondurucu soğuktu, onun bakışlarını yakalayınca vücut ısısı bunu hissettirmedi bile. Gözlerini kıstı ve kan kusan bakışlarıyla adam karşısındaydı ama o, saflığıyla gülümsemeyi tercih etti.

2 Ocak 2021