AZRA
  • WpView
    Reads 1,624
  • WpVote
    Votes 47
  • WpPart
    Parts 5
WpMetadataReadMatureOngoing
WpMetadataNoticeLast published Thu, May 16, 2024
'Seni seviyorum' dedim küçük ellerim göğsündeyken. O ise elleri ile dokunmuyordu bile bedenime. O dipsiz bir kuyuyu andıran gözlerinde koca bir şaşkınlık görüyordum. Şoka girmiş gibiydi. Bulunduğumuz duruma gülmek isterken diğer tarafım hüzünleniyordu. Bu itirafı onun bana yapmasını hayal ederdim aslında hep. Ama imkansızdı biliyordum. 'Azra' adımı duyunca gözlerim ismimi zikreden dolgun dudaklarına çevrildi istemsizce. O birşeyler mırıldanıyordu ama ben duymuyordum. Zaten söyledikleri dinlemek isteyeceğim şeyler olmayacaktı. Bende hareket eden dolgunluklarına odaklandım. Dudaklarını istiyordum, onun tenimde bırakacağı hissi istiyordum. Parmaklarım dudaklarına gitmek için can atıyordu. Bende izin verdim onlara. Elimden başka türlü birşey gelmiyordu. Göğsünden yukarı çıkarken kasıldığını avuç içimde hissediyordum ve bu kasıklarımda karıncalanmaya neden oldu. Ellerim hedefine ulaşınca parmak uçlarımda kurumuş dudaklarını hissettim. 'Azra, Azra yapma kızım' dudakları ismimi söylerken parmak uçlarımda hareket edişinin verdiği hazla gözlerim kapandı. 'Bir kere,' gerçekten istediğimi anlaması için gözlerimi tekrar o kuyulara diktim. 'öp beni, nasıl birşey olduğunu bilmek istiyorum, lütfen.' Bu kadar aciz durumda olmamalıydım, şimdi gitmeliydim yanından ama yapamadım.
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Vatan Uğruna
  • Halısaha |texting
  • Sessiz Yemin
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA (Tamamlandı)
  • Karven

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines