BİR YUDUMLUK NEFES

Bir kız doğmuştu karanlığın en dibinde.
Ferfecir olmuş ruhu beden bulmuştu.
Özgürdü Azrail evladı.
Bir insan bedenindeydi şimdi.
Tanrının elinden zor kurtulmuştu.
Dünya gibi bir yeri keşfetmiş, buraya gelmişti.
Kalbi karanlık, yüzü aydınlıktı.
İyi ve kötü izler ruhunun üstüne kazınmıştı.
Kötüydü, günah işlemek sıradanlaşmıştı onun için.
İyiydi, bir ruha son vermekten korkardı daima.
Araftaydı.
Ne bir ileri ne de geri gidebiliyordu.
Olduğu yere çivilenmişti.
Benliği, yaptıklarını ve yapacaklarını onaylıyor; duyguları ise vicdan yüklüyordu kalbine.

Korkuyordu.
Yaptıklarının bedelini ödemekten sonuna kadar korkuyordu.
Fakat düşünüyordu.
Daha neler yapacaktı kim bilir?
Dünyayı yakıp küle mi çevirecek yahut içinde kaybolup gidecek miydi?
Bilinmezlik doğarken bile tenine işlemişti.

Tanrı usulca fısıldadı kulağına:
Elbet bir gün...
Ruhun ile bütün olan bedenin bahinin dibinde son bulacak.