In een toekomst die ooit een utopie leek, heeft de Wereldorde AI de mensheid gered van haar eigen ondergang. Oorlog, honger en chaos behoren tot het verleden, alles is geoptimaliseerd, van slaapcyclus tot sociale relaties. Geen verkeerde keuzes meer, geen gebroken harten zonder plan.
Voor Mick is het systeem een zegen. Hij weet precies waar hij aan toe is, welke match bij hem hoort en hoe hij zijn leven zo efficiënt mogelijk moet leiden. Elke stap is uitgedacht, elk gevoel bijgestuurd.
Voor Lola voelt diezelfde perfectie als een sluier. Ze schildert, observeert en weigert zich neer te leggen bij een liefde die is teruggebracht tot een wiskundige formule. Terwijl haar vrienden zich zonder aarzelen overgeven aan de nieuwe relatiewetten, vecht Lola in stilte voor iets wat niet geoptimaliseerd kan worden: het onvoorspelbare, het rommelige, het écht menselijke.
Nadat de Club Noa en de moeder van Mathijs hebben gered, zijn de bewoners van Het Huis Anubis klaar voor hun laatste maanden op de middelbare school. Alles lijkt goed te gaan en ze hopen eindelijk een normaal leven te kunnen leiden, zonder gevaar en mysteries. En daar zijn ze gelukkig vanaf, maar er zijn een heleboel andere problemen die de kop opsteken.
Belangrijk om te weten: Ik schrijf met de gedachte dat Joyce en Patricia niet naar Amerika vertrokken zijn, en dat Trudie niet bij oom Ibrahim is gaan wonen.