Για μια ραγισμένη πουέντ

"Ήρθε η ώρα να πάω στον δικό μου παραμυθένιο κόσμο Ιρίνα..."
" Μπρέντα φύγε από την άκρη γαμώτο... είσαι επικίνδυνα κοντά!"
" Δεν υπάρχει γυρισμός .... όχι πλέον. Το τελευταίο άσμα παίχτηκε. Δεν υπάρχει άλλη λύση".
"Μπρέντα μην λες βλακείες σε παρακαλώ πολύ!"
" Σε αγαπώ Ιρίνα... πρόσεξε για εμένα".
Η μουσική από την μάχη, ένα από τα αγαπημένα τους κομμάτια από τον καρυοθραυστη έσβηνε καθώς η κοπέλα με τα κόκκινα μαλλιά που στεκόταν στην άκρη της οροφής πάνω στις πουέντ της έκανε το τελευταίο της άλμα στο κενό μπροστά στα έντρομα μάτια της αδερφής της.

Πράξη δεύτερη.
Κρατούσε το κίτρινο χαρτί στα χέρια της που έτρεμαν ακανόνιστα.
" Θα έρθει και η δίκη σου ώρα για να πας στον παραμυθένιο κόσμο." αναγραφόταν με όμορφα καλλιγραφικά γράμματα. Ήθελε να ουρλιάζει. Ποιος έκανε αυτά τα αρρωστημένα αστεία, ποιος άλλος ήξερε για την Μπρέντα, τι άλλο θα μπορούσε να κρύβεται μέσα σε αυτό το μέρος που για χρόνια όλοι επέλεγαν να αγνοούν;

" Θα γίνεις η Κλάρα η δική μου Κλάρα". Τα χέρια του την κρατούσαν σταθερά πάνω στις πουέντ της, καθώς ο αέρας χτυπούσε το πρόσωπο της. Τελικά όσο και να τον απέφευγε εκείνος θα