Gece, bazı isimleri fısıldar.
Ama o isimler yüksek sesle söylendiğinde...
geri dönüş olmaz.
Lidya, karanlıktan her zaman korktuğunu sanıyordu.
Oysa karanlık onu çoktan tanımıştı.
Evinde gördüğü şiddet, okulda yaşadığı ihanetler ve bilmediği kan bağı...
Hepsi onu yavaş yavaş işaretliyordu.
Ormanda yapılan ritüel bir oyundan ibaret değildi.
Kan yere döküldüğünde, bebek ağlaması duyulduğunda
ve ceset ağaçlardan düştüğünde
bir kapı açıldı.
O kapıdan geçen şey...
çağrılan değildi.
Çağıran oydu.
Ve şimdi, Lidya uyuduğunu sanıyor.
Oysa o gece biri uyumadı.
Biri nefesini dinledi.
Biri onu seçti.
Çünkü bazı varlıklar korkutmak için gelmez.
Onlar,
almaya gelir.
